Dümensiz Gemi’den Hallice

Ben yetişkinlik evresine adım adım yaklaşırken, ölüm gerçeği seyri, kaçınılmaz oldu. Merakla mimik ve jestlerini incelediğim ihtiyarlar yeryüzünden göçeli çok oldu. Bir devrin daha sararmış fotoğraflara gömüldüğünü ve göz pınarından akıp giden bir gözyaşı yahut çelimsiz bir tebessüm haricinde zihinleri meşgul etmediği gerçeğini kabul ettiğimiz yaşlar gün yüzüne çıkmaya başladı.

Namık Kemal, bu hayat handikapını İntibah adlı kitabında dürüst bir biçimde özetlemiş: İnsan her adımını mezardan uzaklaştırmak için atar, yine her adımda mezara bir adım daha yaklaşır. Nitekim her nefesinin hayatını uzatmak için alır. Yine her nefeste hayatından bir nefeslik zaman azalır.

Ölüm zannettiğimizden daha sıradan bir gerçektir. Onu imkansızlaştıran meşguliyetimiz ve arzularımızdır. Bu iki unsur, bizleri sonbaharda rüzgara tutulmuş bir yaprak gibi savurur. Dümen daima şaşar, kontrol rüzgarın eline geçer ve savrulduğu yön sonbahar yaprağına yeni ufuklar açar ve yeni uğraşlar kazandırır. Onun için de elbette kaçınılmaz son, toprağa karışmak olacaktır. 

Yer işareti koy Kalıcı Bağlantı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir